Davíð í Kastljósinu

Ég held að allir - jafnvel römmustu Davíðshatarar - viðurkenni innst inni að Davíð stóð sig vel í Kastljósinu í gærkvöldi. Sérstaklega þóttu mér skemmtilegir nokkrir bútar, t.a.m. þessi:

Davíð: Það er sagt að Seðlabankinn sé rúinn trausti. Það er óskaplega auðvelt að segja þetta, ég gæti sagt að þú værir rúinn trausti og þyrfti ekkert að segja meira um það. Þú mundir örugglega segja af þér og hlaupa út er það ekki? Mundirðu gera það?
Sigmar: Ég get vísað í dáldið hatramma umræðu gagnvart Seðlabankanum og traustinu gagnvart honum, þú gætir kannski ekki gert það að sama skapi gagnvart mér.
Davíð: Jújú, þú hefur oft verið gagnrýndur mjög, hvernig þú hefur komið fram hér í þáttum.

Og þessi, eftir að Davíð hafði þulið hversu ítrekað Seðlabankinn varaði við því sem var í uppsiglingu:

Sigmar: En má ekki líka alveg stilla þessu þannig upp að sú staða sem upp var komin var vegna þess að þið brugðust í aðdragandanum?
Davíð: Hvenær?
Sigmar: Þið afnemið t.d. bindiskylduna eða minnkið hana stórlega, Seðlabankinn. Það gerði bönkunum kleift að vaxa á meiri hraða.
Davíð: Hvenær? Um hvaða bindiskyldulækkun ertu að tala?
Sigmar: Ég er að tala um þá bindiskyldulækkun sem var hérna fyrir nokkrum árum.
Davíð: 2003 ?
Sigmar: Já.
Davíð: 2003 ?
Sigmar: Já.
Davíð: Ég kom í bankann 2005.

---

Seðlabankinn rúinn trausti?

Í viðtalinu ræddu þeir félagar nokkuð um traust og þá aðallega rúið traust Seðlabankans. Þetta meinta rúna traust er jú aðalástæða þess að dýrlingurinn Jóhanna Sigurðardóttir vill losna við Davíð (með örþrifaráðinu lögum). En er Seðlabankinn rúinn trausti? Davíð benti í viðtalinu á þrennt:
1) Kreditkort Íslendinga, hvar sem þeir voru í heiminum, héldu áfram að verka þrátt fyrir að bankarnir hryndu. Það var vegna þess að Seðlabankinn ábyrgðist allar greiðslur allra Íslendinga og því var treyst.
2) Þegar átti að koma greiðslum til landsins eftir hrun þorði enginn að gera það í gegnum neitt bankakerfið, en allir treystu Seðlabankanum. Seðlabankinn hélt greiðslukerfinu við útlönd opnu.
3) Þegar greiðslur stöðvuðust til nýju bankanna höfðu seðlabankastjórarnir íslensku (Davíð, Ingimundur og Eiríkur) samband við erlenda seðlabanka og fengu þá til að þrýsta á aðra erlenda banka að skila greiðslum til Íslendinga. Þetta var gert - ergo: Seðlabanki Íslands naut trausts.

Við þetta má bæta því sem kom fram í fréttum í gær um Ingimund Friðriksson. Hann sagði á dögunum af sér embætti bankastjóra við Seðlabanka Íslands, enda ofbuðu honum þær aðfarir sem Jóhanna Sigurðardóttir gerði að honum og hans starfsheiðri í frægu bréfi þar sem hún fór fram á að seðlabankastjórar segðu af sér vegna þess gífurlega vantrausts sem í þeirra garð ríkti. (Jóhanna þakkaði honum í kjölfarið opinberlega samstarfsfýsi og skilningsríki, þrátt fyrir að hafa fengið bréf frá honum þar sem raunverulegar ástæður uppsagnar komu fram.) Nú, þegar Ingimundur er á lausu, hefur norski seðlabankinn samband við hann og býður honum stöðu við bankann vegna sérfræðiþekkingar hans á rekstri seðlabanka. Svo mikið var þá vantraustið. Ingimundur starfaði við Seðlabanka Íslands í 34 ár.

Það birtir til

Eins og þú sérð, lesandi góður, er komið nýtt og bjartara útlit á blogsíðuna mína. Þetta er gert fyrir þig, enda grunar mig að þú hafir verið orðinn eilítið þreyttur á þessum drungalega dökkbláa lit sem hefur verið ráðandi hingað til. Vitinn vinstra megin er í sérstöku uppáhaldi hjá mér, enda starfaði ég sem vitamálari fjögur sumur. Ég vona að þér falli breytingin jafnvel í geð og mér.

Einn '35-brandari að lokum í tilefni dagsins:

S j ó m a n n a s a g a:

Gamli skipstjórinn var allra mesti harðstjóri og drabbari og því illa liðinn af öllum skipverjum. Eitt sinn er skip hans lá í höfn í hitabeltinu, kom hann fullur um borð eitt kvöldið og datt í sjóinn. Þar var krökkt af hákörlum. Jens háseti sá ófarir skipstjórans af tilviljun og gat loksins draslað honum heilum á hófi um borð.

„Hvernig á ég nú að þakka þér þetta, Jens minn góður“, mælti skipstjóri hrærður og leit skelkaður ofan í kolsvartan sjóinn.

„Blessaður, þú mátt bara ekki segja eitt orð um þetta við hina piltana, því að þá berja þeir mig til óbóta“, svaraði Jens dauðhræddur.

Obama og Jóbama

Nýr leiðtogi Íslendinga í kreppubaráttunni er Jóhanna Sigurðardóttir, eins og varla hefur farið fram hjá neinum. Fyrir skemmstu eignuðust Bandaríkjamenn einnig nýjan leiðtoga - Obama - sem ku ekki heldur hafa farið fram hjá neinum. Sumir hafa í ljósi þessara aðstæðna gripið þann brandara á lofti að líkja þeim tveimur saman og kalla þau Obama og Jóbama - komin til bjargar Bandaríkjunum og Íslandi. Kannski á þessi samlíking alveg rétt á sér, enda þarf ekkert að vera að þau séu svo ólík, svona fyrir utan litarhaft (O svartur - J hvít), kyn (O karl, J kona) og menntun (O með ágætiseinkunn í lögum frá Harvard, J verslunarpróf frá VÍ og flugfreyjunámskeið).


Hér er annar brandari, töluvert fyndnari og eldri (úr Nýjum kvöldvökum 1935):

- Þakka þér fyrir afmælisgjöfina, frændi.
- Ekkert að þakka, það var svo lítið.
- Það fannst mér líka, en mamma sagði að ég skyldi samt þakka þér fyrir.

Skúrkar og hetjur

Síðustu dagar hafa verið tíðindamiklir. Nokkrar hetjur hafa komið fram í látunum, en fleiri skúrkar. Hér fer smáúttekt, langt í frá tæmandi (a.m.k. hvað skúrkana varðar):

Skúrkar:

1. Ofbeldis- og eyðileggingarskríllinn sem grýtir (auk þess að hreyta mannasaur og hlandi(!) í) lögreglu með skelfilegum afleiðingum og sýnir Alþingi ömurlega óvirðingu með eggja- og grjótkasti, rúðubrotum, málningarslettum og fleiru.
2. Fólkið sem gerði aðsúg að forsætisráðherra á einkar bjánalegan hátt. Ég vona að það sjái eftir því, einkum í ljósi fréttanna af heilsufari hans. Þarna á meðal er Hallgrímur Helgason, sem ennfremur kemst á skúrkalistann fyrir að gera lítið úr þessu í Kastljósinu í gærkvöldi.
3. Helgi Seljan fyrir að ganga ekki hart að HH vegna þátttöku sinnar í aðsúgnum að Geir og spyrja hann reyndar ekki rassgat út í það.
4. Hörður Torfason fyrir algjörlega smekklaus, siðlaus og særandi ummæli í viðtali við mbl.is um veikindi Geirs Haarde.
5. Guðrún Tryggvadóttir fyrir þessi ummæli: „Ég er ekki farin að finna til með honum ennþá. Ég tel hann heppinn að hafa veikst því nú mun fólk ekki þjarma að honum,“ við AP fréttastofuna.
   

Hetjur:

1. Einstaklingarnir, sem stilltu sér upp framan við lögreglu, henni til varnar leggjandi sjálfa sig í hættu, þegar ofbeldisskríllinn réðist að henni með grjót- og saurkasti við Stjórnarráðið á dögunum.
2. Geir Haarde fyrir ótrúlega stillingu og æðruleysi þrátt fyrir að hafa nýfrétt af alvarlegum veikindum sínum. Ennfremur fyrir að segja þjóðinni frá þeim í magnþrunginni ræðu.
3. Lögreglan, fyrir vel unnin störf við ómögulegar aðstæður.
   

Og e.t.v. fleiri.

---
Á morgun, sunnudag, hyggst ég mæta til mótmæla, aldrei þessu vant. Þá á nefnilega að mótmæla hluta af mótmælendum sjálfum, þ.e. þeim sem hafa farið fram með ofbeldi og eyðileggingu. Slík mótmæli styð ég, sbr. þetta:

Við Þingið logar ólgueldur,
emjar skríll af bjálfum.
Mótmæla við mættum heldur
mótmælendum sjálfum.

---
Endum þetta á lítilli skrítlu frá 1935:

A.: Það var ekki fyrr en eftir 12 ár að ég uppgötvaði það, að ég var ekki skáld.
B.: Og þá hættuð þér að yrkja?
A.: Nei, því þá var ég orðinn frægur.

Skrítlur frá 1935

Eitt af því sem ég gerði mér til dundurs þegar ég átti að vera að læra fyrir sjúkrapróf fyrir skemmstu var að glugga í gömul tímarit sem ég fann á bókasafninu á Selfossi. Þetta voru árgangar 1935-6 af Nýjum kvöldvökum og innihéldu margt athyglisvert, eins og t.d. spádóm virts, bandarísks doktors í efnafræði um það hvernig lífið yrði að hundrað árum liðnum (árið 2035) og grein um niðurstöður nýjustu rannsókna danskra vísindamanna á eðli svefnsins. Á víð og dreif um ritið var svo aragrúi skrítlna, sem vöktu svo mikla kátínu hjá mér að ég fór nokkrum dögum síðar aftur á bókasafnið og ritaði margar af þeim niður. Hér er smásýnishorn af skrítlum frá 1935:

Hann hafði beðið sér stúlku en hún hafði neitað honum.

– O-jæja, sagði hann harmi lostinn, ég býst ekki framar við að ég giftist.

Hrósið, sem í þessu fólst, fór ekki fram hjá stúlkunni og hún sagði brosandi: – Ó, heimskinginn minn, heldurðu að engin stúlka vilji þig þó að ég hryggbryti þig?

– Auðvitað, sagði hann og brosti um leið, – hver heldurðu að vilji mig úr því að þú vildir mig ekki?

---

Fyrirsögn í erlendu blaði: Konan, sem barin var á dögunum af eiginmanni sínum er nú sögð miklu betri.

---

Hann: Ég er svo glaður að ég gæti kysst allt og alla.

Hún: Ertu vitlaus? Nú erum við trúlfuð, og því verður þú að leggja niður öll æskupör þín.

---

Nemandi: Fyrirgefið, herra prófessor, hvað er það, sem þér hafið skrifað hérna á spássíuna á ritgerð minni? Ég get ekki lesið það.

Prófessorinn: Ég skrifaði, að þér ættuð að skrifa læsilegar.

---

Frúin við lækninn: Ég er hrædd um, að maðurinn minn sé ekki með öllum mjalla. Stundum tala ég við hann næstum stanzlaust í heilan klukkutíma, en það er eins og hann heyri ekki eitt einasta orð.

Læknirinn: Þetta eru engin veikindi. Þetta er aðeins hæfileiki hjá manninum yðar.

Skrítlurnar eru teknar orðrétt upp úr Nýjum kvöldvökum, árgangi 1935, útgefnum af Þorsteini M. Jónssyni á Akureyri.

Pókerboðun

Nú eru 3 dagar í sjúkraprófið mitt í stjórnsýslurétti. Deginum eyddi ég við lestur á bókasafninu á Selfossi. Þar gekk mjög vel að lesa þar til ró minni raskaði smess frá honum Óla Birni. Smessið innihélt óbeina skipun um að ég skyldi mæta í póker í kvöld. Sökum bíræfni smessins (og (að litlum hluta til) þess að þegar skammt er til prófs leita ég stundum allra ráða til að forðast lestur) ákvað ég að gera tilraun til að svara í bundnu máli:

Selfossbókasafni á
sit og les mín fræði.
Ef ég pældi' í póker, þá
ég prófi varla næði.

Núna á ég erfitt mjög,
er það ljóst og sannað.
Að fara bryti farbannslög,
svo ferlega' er það bannað.

Ósköp væri kappa kært
að koma í pókerhófið.
En nóg hef ekki ennþá lært
undir næsta prófið.

Skemmtan vekur skruddan síst -
skelfing þessi bók er.
Öllu betra væri víst
að vera með í póker.

Iðar þráin um minn skrokk -
er að (næstum) deyja.
Heljarvítis fokking fokk!
"Fold!"* ég verð að segja.

Því það er víst enn of snemmt.
Ó, sú djöfuls mæða.
Vona að ykkur vel sé skemmt,
af vinum fé að græða.

Senn mér verður um og ó,
óðar lestur herði.
Ykkur hjá í huga þó
ég hugsa' í kvöld ég verði.


*Hér er gerð krafa um kunnáttu fólks á enskum pókerhugtökum.

Áramótaskaupið

Gleðilegt ár. 2008 var vissulega skítt, en þetta getur þó ekki orðið verra.

Að heljarbáli vonin varð,
að vonbrigðum varð óskin blíð.
Árið, sem nú gekk í garð
gefi okkur betri tíð
með blóm í haga og birtu og yl
svo batni mein og græði sár.
Víst er ljúft að vera til -
velkomið sé hið nýja ár.

Árið 2008 endaði á sama hátt og öll önnur ár í seinni tíð - með Áramótaskaupinu. Að venju safnaðist allt of stór fjölskyldan saman í allt of lítinn sófa og glápti saman á Skaupið í allt of litlu sjónvarpstæki, sem var allt of langt í burtu og heyrðist allt of lítið í. Allir náðu þó boðskapnum að lokum. Mér heyrist á flestum að þeim hafi þótt Skaupið gott. Þessu er ég ósammála - mér fannst það lélegt. Vissulega hafði það sína ljósu punkta, eins og t.d. Jón Gnarr og biskupssoninn Góa, sem stóð sig afbragðsvel (einkum í gervi Dags B). En í heildina þótti mér þetta lélegt, enda var fallið í þá gryfju sem ég hafði búist við - a.m.k. 9 af hverjum 10 bröndurum fjölluðu um kreppuna. Að mínu viti hefði átt að sleppa kreppubröndurum með öllu og koma fólki þannig skemmtilega á óvart. En nei, það var víst ekki hægt, höldum bara áfram að mjólka og tyggja þetta kreppufár ofan í landsmenn þangað til þeir æla. Í staðinn var ákveðið að sleppa alveg hlutum eins og vörubílafárinu og Sturlu Jónssyni (sem er náttúrulega sér brandari út af fyrir sig). Ég hafði hlakkað mikið til að sjá hann tekinn fyrir. Svo fannst mér Davíð Oddsson afskaplega illa túlkaður og leikinn af kolvitlausum manni. Og textarnir í lögunum voru illa ortir og slæmir.

Bis bald. Adios.

Snúinn aftur

Kæru vinir - ég fann passwordið að þessum blogaðgangi, en það hefur verið týnt svo árum skiptir. Til þess þurfti ég að beita mjög grófri aðferð og verður ekki nánar farið út í það hér.

En það sem máli skiptir er að frá og með komandi áramótum hygg ég á bloggmennsku hér á steindi.blogspot.com. Mun ég samhliða láta af þeirri villu að blogga á vefsvæðinu bloggar.is, þar sem ég hef undanfarið haldið úti síðunni steindi.bloggar.is.

Fréttatilkynning um málið hefur verið send helstu fjölmiðlum landsins.

Jólaprófaljóð

Þá eru síðustu jólaprófin mín í MR afstaðin. Siðasta jólafrí mitt sem MR-ings er hafið. Síðasti 18. desemberinn minn verandi MR-ingur er upprunninn og síðasta stund mín í skammdegisþunglyndi á Landsbókasafninu sem MR-ingur er liðin. Ég veit ekki hvort ég á að hlæja eða gráta.

Hvað sem þessu líður þá hélt ég áfram með jólaprófaljóðabálkinn minn þessi jólapróf, og bættust tvö erindi við þau fjögur sem ort voru fyrir ári síðan. Til upprifjunar skulum við byrja á að rifja upp jólaprófaljóðin 2005:

Neminn skelfur, nálgast próf.
Nú er vandi á höndum
Sjúkur hiti, svitakóf.
Senn fer allt úr böndum.

Valda próf og vanlíðan,
verst eru íslensk fræði.
Lítið er ei lagt á mann,
logandi brjálæði.

Bækur sem mér býður við
berst ég við að skilja.
Hvorki á flug ég kemst, né skrið.
Kappann skortir vilja.

Sársauka í brjósti ber,
berst ég fyrir næði.
Langtum meir þó leiðist mér
Lífræn efnafræði.

Eftirfarandi erindi varð til í stærðfræðiprófinu fyrir nákvæmlega viku síðan. Vísan er þó að vissu leyti öfugmæld því mér hefur oft gengið verr á stærðfræðiprófi.
Að vera góður í einhverju' er fínt,
ég kann Adidas-merki að teikna.
En stærðfræðin stendur á sér og telst sýnt
að sjálfur ég kann ekki' að reikna.

Þessi kom meðan lært var fyrir sögupróf á bókhlöðunni. Við höndina var ákveðinn drykkur sem innihélt koffín, gurana-þykkni og gingsen.
Próflestur er strembið starf
sem Steindór þarf að drýgja.
Koffíndrykki þamba þarf,
þreytu til að flýja.

Endalaust stuð og fjör

Í dag eru 156 dagar síðan ég bloggaði síðast. Svo skemmtilega vill til að þriðja rót þessarar tölu er klukkutímafjöldi þess svefns sem ég sé fram á að sofa næstu þrjá dagana.

Þessa dagana er er allt brjálað að gera hjá mér og þegar sú er raunin er mikilvægt að forgangsraða hlutunum. Það kemur oftar en ekki í hlut þess mikla tímaþjófs sem svefninn er að sitja á hakanum enda engin ástæða til að eyða tíma í þannig tilgangslitla vitleysu þegar maður getur verið að semja fyrirlestur um ævi og skáldskap Jónasar Hallgrímssonar eða að lesa latneskar líffræðibækur um blóm.

Á morgun mun ég, ásamt Fúsa, halda fyrirlestur um Jónas Hallgrímsson, hvern markmiðið er að klára fyrir kl. 10.20 í fyrramálið. Svefnleysið í nótt mun orsaka gífurlega þreytu á morgun, þegar yfirvofandi verður líffræðipróf þriðjudagsins. Í ofanálag er borðtennisæfing annað kvöld sem er jú algjörlega óafmissandi eins og gefur að skilja. Að öllum líkindum mun því næsta nótt verða jafnsvefnlítil og þessi, sem mun væntanlega skila sér í gígantískri þreytu minni á þriðjudaginn. Þá þýðir þó ekkert að láta deigan síga! Á miðvikudaginn eru nefnilega á dagskrá tveir fyrirlestrar, sem mér er gert að halda! Á hvorugum þeirra er ég byrjaður og kvíði mikið fyrir. Ekki nóg með þetta, heldur þarf ég einnig að mæta á tveggja klukkustunda hraðlestrarnámskeið á þriðjudaginn. Nú hugsið þið sem nenntuð að lesa alla leið hingað e.t.v. með ykkur: Vá, fær aumingja Steindór þá ekkert að sofa fyrr en eftir skóla á miðvikudaginn? Svarið er nei - ég fæ ekki að sofa á miðvikudaginn! Tíminn milli kl. 15 og 20 á miðvikudaginn er nefnilega undirlagður í tónlistarnám! Fyrir þessa tónlistartíma þarf ég einmitt líka að æfa mig eins mikið og fræðilega er mögulegt næstu daga og það sama gildir um hraðlestrarnámskeiðið.

Persónulegt heimsmet í svefnleysi er sökum framanritaðs óumflýjanlegt.

Munið þið eftir barnatímanum um Bernharð sem átti klukku sem hann gat stoppað tímann með? Mig langar ógeðslega mikið í þannig.

Á Skagaströnd er gott að djamma og djúsa...

Skagaströnd, laugardaginn 3. júní 2006 kl. 18:56

Í dag, klukkan hálftvö, kom sumarið. Veður skipuðust skjótt í lofti og sólin reif skýin utan af sér með tilþrifum. Svo kom Guð og tók fyrstu skóflustunguna að sumrinu 2006. Núna sit ég uppi í rúmi á hótelherberginu mínu hér á Skagaströnd og sólin skín glatt inn um gluggann og brennir á mér hálsinn.

Ástæða Skagastrandardvalar minnar er hvorki einstök ævintýraþrá mín né almennur áhugi á lífi og menningu Skagstrendinga, heldur vinnan. Vitar landsins þarfnast viðhalds nú sem áður og því erum við í vitaflokknum farnir á stjá. Vitinn sem við erum að vinna í þessa stundina heitir Kálfshamarsvíkurviti og er í Kálfshamarsvík, sem er að finna þrjátíu kílómetra norður af Skagaströnd. Brjálað fjör. Næst er förinni heitið til Raufarhafnar, Þórshafnar og Kópaskers. Ztuðið hefur engin takmörk.

nú er verið að kalla á mig að spila kana, en ég bæti við þessa færslu í kvöld (ef ég nenni)

Jóna I. Hansen 1935-2006

Klukkan þrjú í dag var jarðsungin frá Neskirkju Jóna Ingibjörg Hansen, fyrrverandi dönskukennari við Hagaskóla. Af þeim störfum lét hún árið 2002, en veturinn 2000-2001 kenndu hún mér, auk allra minna Hagaskólavina, dönsku.

Leit er að jafngöfugri, óeigingjarnri og á allan hátt yndislegri manneskju og þeirri sem Jóna var. Ekki kunnu allir jafnvel við hana sem kennara, enda fólk misjafnlega vel úr garði gert. Prúðmennin ég, Þórir og Hilmar höfðum hana þó í miklum metum, enda létum við okkur ekki vanta við útförina í dag og sátum meðal hundruða annarra til að votta kennaranum okkar fyrrverandi virðingu okkar.

Athöfnin var látlaus en falleg; sungnir voru fimm sálmar og Séra Frank M. Halldórsson hélt langa tölu og fór fögrum orðum um Jónu. Hann gekk jafnvel svo langt að segja lítinn brandara um stjórnsemi Jónu og eitt andartak ómaði ljúfur hlátur blítt um kirkjuna. Að útför lokinni heyrðist að vísu minnst á að skemmtilegt hefði verið að brjóta örlítið upp á hið venjubundna útfararsnið þar sem Jóna var jú engin venjuleg kona. Þeir sem á þetta minntust voru þó alls ekki að kvarta, enda athöfnin ekkert til að kvarta yfir heldur var vel að henni staðið.

Í ræðu sinni líkti Séra Frank Jónu við góða hirðinn úr Biblíunni, sem þekkti í sundur hvern einasta sauðanna sem hann gætti og þekkti nafn hvers og eins þeirra. Þá var mér hugsað til þess þegar Jóna ávarpaði mig með fullu nafni á göngum Hagaskóla eftir að hafa aðeins kennt mér eina kennslustund! Merkilegt þótti mér.

Ég er þakklátur fyrir að hafa fengið að kynnast Jónu og mun seint, ef þá nokkurn tíma, gleyma henni. Blessuð sé minning hennar og megi hún hvíla í friði.

nalsræfggolb agufÖ

.lieh ðifiL
.gim ðiv rapaksdnajf lit mullö rukky ýns gé ne ruðá igninúnsgufö musseþ ruttæh gé re úN
.ííV .rukiel dnabrevocaltíB tksroN .gadutmmif á murmöhlluG í dlöllug és mus ruðrev ðaÞ .nidlölluG :ðamet ðem iraðalg ðirev ierdla gé feh go gad í raðapújhfa urov arallajkusöC ragnityerkS .gadutmmif á re ranniraðítmarF ðítáhsrÁ
.krevðóg treg gé iðfah adne ,lev rém ðiel mieh anah treyk afah ða ritfE .mukköþ ðem iðáþ núh mes ,raf inneh ðuab go nnilíb gé iðappots ívÞ .ðiel ním go mes ,nniðröjfajrekS í igæl ranneh ðiel ða mu ssiv gé tsittóþ gad í rryf ótærts í anah ðés idnafaH .innutögruðuS ritfe idnagnag uklúts agnu ás go ,gad í itpyek gé mes ,muním munlíb ajýn á retsE árf mieh inniðiel á rav gÉ .naðá krevðóg iðreg gÉ
.ðaþ mu ðavH .(réþ adnymí ða tsrav ,irrep iltil ,úþ go snie agot mugelsiðrefnyk fa ikke re núh ða marf ðiket óþ laks) ppu ikke gé feg anuðætsÁ .iggugufö itsrev go gufönfaj re alsræfgglob isseþ angev srevh infetlevriryf mujrevhnie arev ða nnak ðaÞ
.imieh í ulsræfggolb utsugufö í nimokleV

Saumspretta á rassinum

Ég sit inni í herbergi og hlusta á Bubba. Voljúmið á dönsku græjunum sem ég keypti mér fyrir hálfu öðru ári er í 20 af 32 mögulegum. Hann syngur um að gott sé "að elska konu eins og þig" og segir að ef til sé líf eftir þetta líf muni hann elska þessa konu líka þar. Ég vona hans vegna að þetta líf sé hans síðasta.

Í gærkvöldi tapaði ég fyrir Ester í billiard. Og það ekki í fyrsta skipti! Við skelltum okkur fjögur á billiardbarinn Faxafeni í gær; Ég, Ester, Hilmar og Jón Reynir og Ester vann okkur alla!
Unbelievable? Bílív it!

Þetta verður ekki mikið lengra, þarf að lesa meiri stærðfræði. Ætla þó að lofa þér, Rebekka, að biðin í næstu færslu verður ekki jafnlöng.

Að lokum vil ég segja ykkur frá því að það er komið gat á rassinn á nýju jakkafatabuxunum mínum.

Til Áslaugar

Áslaug, kommentaðu.

..takk

Föstudagurinn þrettándi

Í dag er föstudagurinn þrettándi janúar, sem þýðir að í dag er enginn heppinn. Nema Þórir af því hann á afmæli. Til hamingju, kallinn minn.

Ég hef ekki lent í neinum hremmingum það sem af er dagsins, heldur hefur hann þvert á móti verið hin ágætasta skemmtun. Ég fékk til dæmis að horfa á Darra Kristmunds hlaupa tvo hringi í kringum Reykjavíkurtjörn á karlmannsþveng (eða G-streng) einum fata. Fyrir það greiddi ég 510 af þeim rúmu tuttuguþúsund krónum sem Darri safnaði með þessu uppátæki sínu til styrktar fórnarlömbum Pakistanjarðskjálftans í fyrra.

Annað frábærlega skemmtanamikið atvik varð þegar ég bætti hið óbætanlega met mitt í Snake í símanum mínum í dag. Gamla metið var 4956 stig, en hið nýja er hvorki meira né minna en 5461 stig. Geri aðrir betur. Fyrir snake-áhugamenn má geta þess að mér tókst að klára fyrsta heiminn í Snake-campaign auk þess að ná þrettán eplum í síðasta borðinu í öðrum heimi. Hefði ég semsagt náð sjö eplum í viðbót hefði ég líklega komist í þriðja heim, en svo langt hefur engum tekist að fleyta orminum.

Jæja, gott í bili.

Og hei, ég á afmæli á mánudaginn. Allir að muna að knúsa mig og helst gefa mér pakka.

Viðsnúningur sólarhringsins

Á morgun hættir lúxusinn og venjulegheitin byrja aftur. Vakna klukkan átta ei emm og skólast til þrjú pí emm. Síðustu tvær vikurnar eða svo hefur allt annað verið uppi á teningnum eins og skólafólk þekkir.

Alveg síðan ég man eftir mér hefur skólinn byrjað aftur eftir jólafrí þann 4. janúar svo fremi það hefur verið virkur dagur. Þetta árið er 4. janúar rosalega virkur dagur - miðvikudagur! Þeir gerast vart virkari. Biggi frændi á afmæli 4. janúar. Greyið.

Þetta jólafrí var í heildina bara ágætt held ég. Það einkenndist af leti. Ég las þó heila bók í jólafríinu, það hefur ekki gerst lengi. Okkur var skipað að lesa bók fyrir íslenskuritgerð í jólafríinu og ég las Vetrarborgina eftir Arnald Indriðason, sem Danni frændi (ath. rauðhærður) lánaði mér. Hún sökkaði. Ester var að lesa Harry Potter og skemmta sér konunglega á meðan ég staulaðist í gegnum óspennandi og leiðinlega Vetrarborg Arnaldar sjáandi eftir því að hafa ekki heldur valið Harry.
Annað sem við gerðum í jólafríinu var að horfa á Friends. Ég er óðum að koma mér inn í Friendsmenninguna, en nú er ég búinn að sjá þrjár fyrstu seríurnar þátt fyrir þátt auk fimm sjöttuhlutum af fjórðu seríu, hvorki meira né minna.

Gaman gaman, gott í bili.

Jólainnkaup

Jæja, komiði sæl og velkomin í aðra bloggfærslu nýja bloggsins míns.

Þá er prófaþunglyndið afstaðið og við tekur jólagleðin! Öllu skemmtilegri tími að mínu mati, því jólafríið elska ég jafnmikið og ég hata jólaprófin.

Prófin gengu í heildina heldur illa. Ég fékk tvær góðar einkunnir, í leikfimi og þýsku, en restin var frekar slöpp. Meðalið endaði í 6,7 ... afskaplega ómerkileg meðaleinkunn. Ég vil skjóta inn þökkum til hans Begga, sem kenndi okkur stærðfræði í þriðja bekk, en hann kíkti með mér yfir þetta daginn fyrir prófið og bætti þar með nokkrum heilum við einkunnina mína.

En nú er sum sé jólastússið byrjað og við Þórir og Hilmar kíktum í dag niður í bæ og framkvæmdum jólagjafainnkaup. Fuku þar nokkrir þúsundkallar út í veður og vind, en þeim er svo sem ágætlega varið (vona ég). Ég er búinn að redda jólagjöfun handa Esterinni minni og litlu bræðrum mínum, en vantar enn pakka handa mömmu og pabba. Fixum það á morgun.

Ég hef það á tilfinningunni að þetta sé einkar ómerkileg og leiðinleg bloggfærsla. Henni er hér með lokið. Biðst afsökunar.

Takk fyrir mig.

Prófaþunglyndi

Velkomin í fyrstu bloggfærslu nýja bloggsins míns.

Þessi bloggfærsla verður ekki löng þar sem ég er í prófum. Mér hefur ekki gengið vel til þessa frekar en fyrri daginn og því hef ég sokkið sjálfum mér í þunglyndi sem ég kýs að kalla prófaþunglyndi. Fimmtudaginn 15. desember næstkomandi lýkur þessum leiðindum og mun ég þá hefja þetta nýja blogg með formlegum hætti.

Hlakkið til


Þetta er það sem ég hef verið að gera við tímann sem ég hefði betur nýtt til próflesturs hingað til:

Neminn skelfur, nálgast próf.
Nú er vandi á höndum
Sjúkur hiti, svitakóf.
Senn fer allt úr böndum.

Valda próf og vanlíðan,
verst eru íslensk fræði.
Lítið er ei lagt á mann,
logandi brjálæði.

Bækur sem mér býður við
berst ég við að skilja.
Kemst ég hvorki á flug né skrið.
Kappann skortir vilja.

Sársauka í brjósti ber,
berst ég fyrir næði.
Langtum meir þó leiðist mér
Lífræn efnafræði.